|
Нафспарастлик Хатиб: Шайх Усома ибн Абдуллоҳ Хайёт, Масжидул Ҳаром имом хатиби Мутаржим: Абу Жаъфар ал-Бухорий Асл сарлавҳа: اتباع الهوى Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм Биринчи хутба (Барча ҳамдлар Аллоҳга хосдир... Биз Ундан ёрдам, нафсимизнинг ёмонлиги ва амалларимизнинг шумлигидан паноҳ ҳамда мағфират сўраймиз. Аллоҳ ҳидоят қилган одамни адаштирувчи, адаштирган одамни ҳидоятловчи йўқдир. Мен ягона, шериксиз Аллоҳдан бошқа илоҳ йўқ, Муҳаммад эса Унинг бандаси ва элчиси эканига гувоҳлик бераман. «Ҳой мўъминлар, Аллоҳдан лойиқ бўлганидек қўрқинглар ва мусулмон бўлган ҳолингизда вафот этинглар!» (Оли Имрон: 102). «Эй инсонлар! Сизларни бир жондан (Одамдан) яратган ва ундан жуфтини вужудга келтирган ҳамда у икковидан кўп эркак ва аёлларни тарқатган Роббингиздан қўрқингиз! Яна ораларингиздаги савол-жавобларда ўртага номи солинадиган Аллоҳдан қўрқингиз ва қариндош-уруғларингиз (билан ажралиб кетишдан қўрқингиз)! Албатта Аллоҳ устингизда кузатувчи бўлган зотдир» (Нисо: 1). «Эй мўминлар, Аллоҳдан қўрқинглар, тўғри сўзни сўзланглар! (Шунда Аллоҳ) ишларингизни ўнглар ва гуноҳларингизни мағфират қилар. Ким Аллоҳга ва Унинг пайғамбарига итоат этса, бас у улуғ бахтга эришибди» (Аҳзоб: 70 – 71). Дўстлар, билингларки, гапларнинг тўғрироғи – Аллоҳнинг каломи, йўлларнинг яхшироғи – Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг йўли, ишларнинг ёмонроғи – янги пайдо бўлганлари, ҳар бир янги пайдо бўлган нарса – бидъат ва барча бидъат – залолатдир). Сўнг ... Ҳой Аллоҳнинг бандалари, Аллоҳдан лойиқ бўлганидек қўрқинглар! Чунки тақво мусулмоннинг Аллоҳ ва охират диёри сари олган сафаридаги энг яхши заҳирадир. Зеро, молу мулк ва фарзандлар асқатмайдиган Аллоҳнинг даргоҳида Аллоҳга соғлом қалб билан келганларгина фойда ола олади. Эй мусулмонлар, залолатдан узоқ бўлиш, ҳалокатдан қутилиш ва фасод ишлардан воз кечиш мусулмоннинг энг буюк орзуси ва олий мақсадидир. Шунинг учун ҳам, мусулмонда, мусулмон билан устиворлик йўлидан кетиш олдида тўғаноқ бўладиган ҳар қандай таъқиқдан сақланишга ундовчи жўшқин фикр ва уйғоқ туйғулар бўлиши ажабланарли эмасдир. Тўсиқлар хилма-хил ва тўғаноқлар ҳисобсиздир. Шундай бўлсада, бу тўсиқларнинг энг очиқ хатарлиси ва таъсирлиси – ҳавойи нафсга эргашишдир. Яъни, шахснинг йўлбошчиси ва муршиди Аллоҳ ва Унинг Расули соллаллоҳу алайҳи ва саллам буюриб, таъқиқлаган нарсалар эмас, балки, нафси мойил бўлган ва ҳиссиёти лаззат оладиган нарсалар бўлиб қолади. Мусулмон, Аллоҳ таоло энг мушарраф инсон ва пайғамбарларнинг охиргиси соллаллоҳу алайҳи ва салламга хитоб қилганидек, намози, ибодатлари, ҳаёти ва мамотини Аллоҳ учун бағишлашга буюрилгандир: ﴿قُلْ إِنَّ صَلاَتِى وَنُسُكِى وَمَحْيَاىَ وَمَمَاتِى للَّهِ رَبّ الْعَـالَمِينَ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَاْ أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ﴾ «Айтинг (эй Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва саллам): «Албатта, намозим, ибодатларим, ҳаёту мамотим бутун оламларнинг Робби бўлмиш Аллоҳ учундир. У зотнинг биронта шериги йўқдир. Мана шунга (яъни ягона Аллоҳга ихлос-ибодат қилишга) буюрилганман. Ва мен бўйинсунгувчиларнинг аввали — пешқадамиман»» (Анъом: 162, 183). Шундай экан, ҳавойи нафсга эргашиш саодат асоси ва нажот сабаби бўлган ушбу буюк асосдан мусулмон ҳаётини айиришда хатарли омилдир. Шунинг учун ҳам, Аллоҳ субҳонаҳу ва таоло Ўзининг Қуръон Каримида майлликларга эргашишдан, уни нафсу ҳавога эргашиш сабабчиси ва унга олиб борган омил ҳисобланган қабиҳ сифат ва разилона ҳолатларга боғлаб, огоҳлантирган. У омилларнинг айримлари қуйидагилардир: – Аллоҳ таолони, Унинг оятлари ва шариатини билмаслик ҳамда фатвонинг шарт ва одоблари такомиллашмай туриб фатво беришга ҳаракат қилган одам сингари, Аллоҳ таоло ҳаққида билмасдан гапиришдир. Чунки бундай фатво ортида Аллоҳнинг Қуръони ва Расули соллаллоҳу алайҳи ва салламдан келтирилган далиллар эмас, одамларга нафслар хоҳлаган нарсаларни айтиш ётади. Бундай «муфтий» ўзини ва бошқаларни ҳалокат жарлиги томон етаклаб, Уммат учун бало, ҳақиқатдан айрилиш сабабчиси бўлади. Зеро Аллоҳ таоло: ﴿وَإِنَّ كَثِيرًا لَّيُضِلُّونَ بِأَهْوَائِهِم بِغَيْرِ عِلْمٍ﴾ «Шубҳасиз, кўп (кишилар) ўз ҳою ҳаваслари билан билмаган ҳолларида (ўзларини) йўлдан оздирадилар» (Анъом: 119) деган. – Аллоҳнинг зикридан ғафлатда қолиш ва Аллоҳнинг шариатидан юз ўгириш. Чунки шариат мусулмонга, шариат буюрган ва таъқиқлаган нарсаларни қабул қилиш масъулиятини юклайди. Нафс майлликлари ва ҳиссий лаззатларга берилган ва буни олий мақсад ва ғоя қилиб олган ҳамда қалбида бошқа ҳеч бир нарсага ўрин қўймаган одамнинг ҳоли, дарранда ва бошқа ҳайвонларга ўхшаб қолади. Шахс, Роббисининг шариатидан бутунлай юз ўгирган, қулоқларини ҳужжатлар ва ҳидоятни эшитишдан кар қилгани сайин, хатарлар кучайиб боради. Ишлари чигаллашади, ҳаётини изтироблар қамраб олади. Шунинг учун ҳам Аллоҳ субҳонаҳу ва таоло мўъминларни бундай оқибатдан огоҳлантириб шундай дейди: ﴿وَلاَ تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَن ذِكْرِنَا وَتَّبَعَ هَوَاهُ وَكَانَ أَمْرُهُ فُرُطًا﴾ «Ва Биз қалбини Бизни зикр қилишдан ғофил қилиб қўйган, ҳавойи-нафсига эргашган ва қилар иши исрофгарчилик бўлган кимсаларга итоат этманг!» (Каҳф: 28). – Ер лаззатларига берилиш, дунёга суяниш ва дунё учун амал қилиб, дунё учун рози бўлиш. Охир оқибат, дунёнинг унинг катта ғами, мақсади ва ғоясига айланиши, унинг учун ишлаб, унинг учун интилиши, унинг асосида дўстлашиб, унинг асосида душман бўлиши ва бунинг натижасида оқил инсонлар ўз амаллари билан қасд қилишадиган Аллоҳ ва охират умидидаги ҳақиқий олий ғоя ва мақомлардан чалғиб қолиш. Бундай инсоннинг оқибати мудом зиён, зарар, пушаймонлик ва ҳасратдан бошқа нарса бўлмайди. Аллоҳ таоло бу ҳақда шундай дейди: ﴿وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذِى ءاتَيْنَـاهُ ءايَـاتِنَا فَنْسَلَخَ مِنْهَا فَأَتْبَعَهُ الشَّيْطَـانُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِينَ وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَـاهُ بِهَا وَلاكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الأرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِن تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ﴾ «(Эй Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва саллам), уларга (яҳудийларга) бир кимсанинг хабарини тиловат қилинг — у кимсага оятларимизни билдирган эдик. Бас, у ўша оятларимиздан четлангач (яъни уларга амал қилмагач), уни шайтон эргаштириб кетиб, йўлдан озгувчилардан бўлиб қолди. Агар хоҳласак уни ўша оятлар сабабли (юқори даражаларга) кўтарган бўлар эдик. Лекин у Ерга (яъни молу дунёга) берилди ва ҳавойи-нафсига эргашди. Бас, унинг мисоли худди бир итга ўхшайдики, уни ҳайдасанг ҳам тилини осилтириб тураверади ёки (ўз ҳолига) қўйсанг ҳам тилини осилтириб тураверади» (Аъроф: 175, 176). – зулм қилиш. Ҳой Аллоҳнинг бандалари, зулмнинг турлари ва йўллари хилма-хилдир. Зулм, инсоннинг ўзини ҳалокат ёқасига олиб борадиган даражада гуноҳ ишларга муккасидан кетишигагина чекланган эмас. Балки у, бошқаларга ҳам кўп ва хилма-хил зулмлар қилишга қадар ўтиб бориши мумкин. Буларнинг барчаси бошқаларга жонлари ёки мулклари ёхуд шараф-номусларига ўтиш тушунчаси остида бирлашади. Бу зулм, инсонга Қиёмат кунида қутуладиган жой қўймайдиган зулматларни мерос қилиб беради. Аллоҳ таоло шундай дейди: ﴿بَلِ اتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُواْ أَهْوَاءهُمْ بِغَيْرِ عِلْمٍ﴾ «Йўқ, золим кимсалар бирон билим-ҳужжатсиз ҳавои нафсларига эграшиб (Аллоҳга ширк келтирдилар)» (Рум: 29). – ёмон ишни қилган одамга қилган ишини яхши деб кўрсатилиши Агар бандага қилган ёмон амаллари чирой қилиб кўрсатилса, бандадаги қийматлар ўзгариб, ҳақиқатни ботил, ботилни ҳақиқат, ҳасадни қабоҳат, қабоҳатни эса яхшилик деб ўйлай бошлайди. Бу, жуда ҳам оғир ҳаётдир. Зеро Аллоҳ таоло бу ҳақда шундай дейди: ﴿أَفَمَن كَانَ عَلَى بَيّنَةٍ مّن رَّبّهِ كَمَن زُيّنَ لَهُ سُوء عَمَلِهِ وَاتَّبَعُواْ أَهْوَاءهُمْ﴾ «Ахир Робби томонидан аниқ-равшан ҳужжатга (яъни Қуръонга) эга бўлган киши (яъни Расуллуллоҳ ва мўминлар), қилган ёмон амали ўзига чиройли кўринган ва ҳавойи нафсига эргашган (кофир) кимсалар каби бўладими?!» (Муҳаммад: 14). – гумон Гумон, ҳеч қачон ҳақиқат ўрнини боса олмайди. Бу ҳақда Аллоҳ таоло шундай деган: ﴿وَمَا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِن يَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لاَ يُغْنِى مِنَ الْحَقّ شَيْئاً﴾ «Ҳолбуки улар учун бу ҳақда (яъни, фаришталарнинг қайси жинсдан эканлиги ҳақида) бирон билим-ҳужжат йўқдир. Улар фақат гумон-тахминга эргашурлар холос. Аниқки, гумон ҳақиқатдан бирон нарсанинг ўрнига ўтмас!» (Нажм: 28); ﴿إِن يَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَمَا تَهْوَى الأَنفُسُ وَلَقَدْ جَاءهُم مّن رَّبّهِمُ الْهُدَى﴾ «У (мушрик)ларга (Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва саллам воситаларида) Робб томонидан ҳидоят (Қуръон) келиб турган ҳолда улар фақат гумонга ва ҳавойи нафсларигагина эргашадилар-а!» (Нажм: 23). Бундан ташқари ҳавойи нафсига бу дунёда эргашишнинг турфа кўринишлари бўлиб, уларниг саноғига етиш мушкулдир. Бироқ уларнинг энг хатарлиси ва ўта зарарлиси одамлар ўртасида, хунлар, моллар шараф ва номуслар ўртасида ҳукм қилиш майдонида ҳавойи нафсга эргашишдир. Шунинг учун ҳам Аллоҳ таоло Довуд алайҳиссолату вассаломни одамлар ўртасида ҳақ билан ҳукм қилишга буюриб, уни нафсу ҳавосига эргашишдан қайтарди. Чунки унинг оқибати Аллоҳнинг йўлидан адашишдир. Аллоҳ таоло айтди: ﴿يادَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَـاكَ خَلِيفَةً فِى الأرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقّ وَلاَ تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ﴾ «Эй Довуд, дарҳақиқат Биз сени ерда халифа қилдик. Бас сен (нафс) хоҳишига эргашиб кетмагин! Акс ҳолда у сени Аллоҳнинг йўлидан оздиради» (Сод: 26). Шунингдек, Аллоҳ субҳонаҳу ва таоло Ўз пайғамбари, пайғамбарларининг энг шарафлиси ва Роббисини бошқалардан кўра яхши таниган – Муҳаммад ибн Абдуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламга одамлар ўртасида Аллоҳ нозил қилган ҳукмлар билан ҳукм қилишга амр қилиб, хоҳишларга эргашишдан огоҳлантирди: ﴿وَأَنِ احْكُم بَيْنَهُمْ بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ وَلاَ تَتَّبِعْ أَهْوَاءهُمْ وَحْذَرْهُمْ أَن يَفْتِنُوكَ عَن بَعْضِ مَا أَنزَلَ اللَّهُ إِلَيْكَ فَإِن تَوَلَّوْاْ فَاعْلَمْ أَنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ أَن يُصِيبَهُم بِبَعْضِ ذُنُوبِهِمْ وَإِنَّ كَثِيراً مّنَ النَّاسِ لَفَـاسِقُونَ﴾ «(Эй Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва саллам), улар ўртасида Аллоҳ нозил қилган нарса билан ҳукм қилинг, уларнинг ҳавойи нафсларига эргашманг ва Аллоҳ Сизга нозил қилган ҳукмларнинг айримларидан Сизни буриб фитнага солиб қўйишларидан эҳтиёт бўлинг! Агар (Сизнинг ҳукмингиздан) юз ўгирсалар, билингки, Аллоҳ уларга айрим гуноҳлари сабабли мусибат етказшни истамоқда. Шубҳасиз, одамлардан кўплари итоатсиздирлар» (Моида: 49). Аллоҳ таоло барча оламлар Роббисининг Пайғамбарига адашганларнинг хоҳиш ва истакларига эргашиши Уни залолат, муваффақиятсизлик ва зиёнга олиб боришини баён қилди: ﴿قُلْ إِنّى نُهِيتُ أَنْ أَعْبُدَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ قُلْ لاَّ أَتَّبِعُ أَهْوَاءكُمْ قَدْ ضَلَلْتُ إِذاً وَمَا أَنَاْ مِنَ الْمُهْتَدِينَ﴾ «Айтинг «Мен Аллоҳдан ўзга — сизлар илтижо қилаётган бутларга бандалик қилишдан қайтарилганман». Айтинг «Сизларнинг ҳавойи-нафсларингизга эргашмайман. Зеро у ҳолда йўлдан озиб, ҳидоят топгувчилардан бўлмай қоламан»» (Анъом: 56). Ҳой Аллоҳнинг бандалари, буларнинг барчаси Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламдан сўнг умматига йўлланма, огоҳлантириш ва оқил инсонлар учун эслатмадир. Нафсу ҳавога эргашиш кўринишларидан бири, шахснинг ўзини мутакббирлик даражасига элтадиган даражада манмансираш ва ғурурланишга тайёрлашидир. Бунинг оқибатида у бошқаларга юқоридан боқиб, бурни кўтарилади. Ҳақиқатни қабул қилишдан воз кечади, насиҳатга қулоқ солмай, нафсининг қулига айланади. Нафсий хоҳишларидан бошқа барча баён ва ҳидоятлардан юз ўгириб, бошқалар устидан ўз истаклари ва юрагига ўрнашган фикрларга кўра ҳукм чиқаради. Натижада, адолатсизликка қўл уради. Мусулмон эса, Аллоҳ таолонинг қуйидаги оятига биноан, мутлақ адолат қилишга буюрилгандир: ﴿يَـاأَيُّهَا الَّذِينَ ءامَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ بِلْقِسْطِ شُهَدَاء للَّهِ وَلَوْ عَلَى أَنفُسِكُمْ أَوِ الْولِدَيْنِ وَلاْقْرَبِينَ إِن يَكُنْ غَنِيّاً أَوْ فَقَيراً فَاللَّهُ أَوْلَى بِهِمَا فَلاَ تَتَّبِعُواْ الْهَوَى أَن تَعْدِلُواْ وَإِن تَلْوُواْ أَوْ تُعْرِضُواْ فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيراً﴾ «Эй мўминлар, адолат билан тургувчи ҳамда ўзларингнинг ёки ота-она ва қариндош-уруғларнинг зарарига бўлса-да, Аллоҳ учун тўғри гувоҳлик бергувчи бўлинглар! У (яъни гувоҳлик берилувчи) бой бўладими, камбағал бўладими, ҳар иккисига ҳам Аллоҳнинг Ўзи (сизлардан кўра) яқинроқдир. Бас, адолат қилмасдан нафси ҳавога эргашиб кетманглар. Агар тилларингни буриб (нотўғри гувоҳлик берсанглар) ёки (гувоҳлик беришдан) бош тортсанглар, албатта Аллоҳ қилаётган амалларингиздан хабардор бўлган зотдир» (Нисо: 135). Ҳавойи нафсга эргашиш кўринишларидан яна бири, эркакнинг никоҳли хотинлари ўртасида ўз майлликларига кўра адолатсизлик қилиши, улардан бирига бутунлай мойиллик кўрсатиб, бошқасини бутунлай тарк этиб, худди муаллақ қолгандек муносабатда бўлишидир. Ҳатто иш, отанинг ўз ўғиллари билан ҳам шундай муомала қилишига етиб боради: улардан бирини севиб, эркалайди, унга совғалар бериб катта аҳамият берса, бошқа ўғилларини ўзидан узоқда маҳрум қолдиради, гоҳида эса бутунлай унутади. Ҳавойи нафсга эргашиш кўринишларидан бири, ўқитувчининг ўқувчилари ўртасида жиддийлик, тиришқоқлик ва илмнинг ҳаққини бериш каби асослар асосида адолат қилиши ўрнига, ўз майлликларига кўра улардан бир гуруҳ ёки шахсга ўз ҳаққини кечиктириб бериши, ёки ҳаққи кечиктирилиши лозим бўлган ўқувчининг ҳаққини бошқалардан илгари беришидир. Бу ҳам ҳавойи нафсга эргашиш ва ҳақиқатдан юз ўгиришдир. Бу дунёда ҳавойи нафсга эргашишнинг яна қанча кўриниши, қанча зарар ва таъсирлари борки, уларни санаб адоғига ета олмайсиз. Хуллас, нафсга эргашиш ва унга итоат этиш Сиротум Мустақим – Аллоҳнинг Тўғри Йўлидан оғдиради. Сиротум Мустақимдан оғиш эса дунё ва охиратдаги зиёнга олиб боради. Бу эса, ҳақиқий ЗИЁНдир! Аллоҳнинг бандалари, бунинг давоси – банданинг ўз хоҳиш ва истакларини Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам олиб келган таълимотларга бўйинсундириши, нақадар буюк ва нақадар қадрли бўлмасин ҳар бир нарсани Аллоҳ ва Расули соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг буйруқларидан муқаддам қўймаслиги, ҳаётининг катта ва кичик барча ишида Аллоҳнинг ҳукмига мурожаат этиши, у ҳукмга рози бўлиб, унга итоат этишидир. Бунинг самараси ўлароқ бу одам Аллоҳ учун рози бўлиб, Аллоҳ учун ғазаб қилади. Аллоҳ учун суюб, Аллоҳ учун ёмон кўради. Аллоҳ учун беради, Аллоҳ учун таъқиқлайди. Аллоҳ устларингиздан раҳматларини ёғдирсин, нафсу ҳавога эргашишдан сақланиш учун ҳаракат қилинглар ва унга олиб борадиган барча йўллардан сақланингларки, (жаҳаннам азобидан) қутилганлардан бўласизлар. Ушбу оятларни нозил қилган Аллоҳ нақадар тўғри айтган: ﴿أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَى سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلَى بَصَرِهِ غِشَـاوَةً فَمَن يَهْدِيهِ مِن بَعْدِ اللَّهِ أَفَلاَ تَذَكَّرُونَ﴾ «(Эй Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва саллам), ҳавойи нафсини ўзига «илоҳ» қилиб олган ва Аллоҳ уни билган ҳолида йўлдан оздириб, қулоқ ва кўнглини муҳрлаб, кўз олдига парда тортиб қўйган кимсани кўрганмисиз? Бас, уни Аллоҳ (йўлдан оздиргани)дан сўнг ким ҳидоят қила олар?! Ахир эслатма-ибрат олмайсизларми?!» (Жосия: 23). Аллоҳ таоло мени ва сизларни Қуръонининг ҳидояти ва Расули соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг суннати билан фойдалантирсин. Мен бу гапларимни айтар эканман, ўзим, сизлар ва барча мусулмонларнинг гуноҳларини мағфират қилишини Аллоҳдан сўрайман. Бас, сизлар ҳам Аллоҳга истиғфор айтингиз! Чунки У, Мағфират қилгувчи ва Раҳмли зотдир. Иккинчи хутба Тақводорларнинг хожаси бўлган Аллоҳга ҳамдлар бўлсин. Мен (Ўзига) итоат қилганларни азиз, осийлик қилганларни эса хор қиладиган Аллоҳга ҳамду санолар айтаман ва Ягона, шериксиз Аллоҳдан бошқа илоҳ йўқлигига, саййидимиз ва пайғамбаримиз Муҳаммад ибн Абдуллоҳ Унинг бандаси ва Расули, мўъминларнинг шафоатчиси – ҳомийси, (таҳорат сабабли) юзлари порлаган инсонларнинг қўмондони, эканига гувоҳлик бераман. Аллоҳ таоло Унга, Унинг оиласи ва барча саҳобаларига салавоту саломлар йўлласин. Сўнг ... Ҳой, Аллоҳнинг қуллари! Аллоҳ таоло нозил қилган ҳужжат ва ҳидоятга эргашиш, уларга амал қилиб, таслим бўлиш бандани хоҳишлари ортидан (кўр-кўрона) кетиши олдида тўсиқ бўлиб, уни майлликлар гирдобига ғарқ бўлишдан ҳимоя қилади ҳамда Аллоҳ таоло Ўз шариатига эргашган, ҳидоятига тобеъ бўлган ва улардан бошқа нарсалардан юз ўгирган одамлар учун тайёрлаб қўйган бахт-саодатни самара қилиб беради. Зеро Аллоҳ таоло бандаси ва расули бўлган Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва салламни Ўз шариатига эргашишни буюриб, нафсу ҳавога эргашишдан огоҳлантириб шундай дейди: ﴿ثُمَّ جَعَلْنَـاكَ عَلَى شَرِيعَةٍ مّنَ الأَمْرِ فَتَّبِعْهَا وَلاَ تَتَّبِعْ أَهْوَاء الَّذِينَ لاَ يَعْلَمُونَ إِنَّهُمْ لَن يُغْنُواْ عَنكَ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً وَإِنَّ الظَّـالِمِينَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاء بَعْضٍ وَللَّهُ وَلِىُّ الْمُتَّقِينَ﴾ «Сўнгра (эй Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва саллам), Биз сизни (дин) ишидан бир шариат (аниқ-равшан йўл) устида (барқарор) қилдик. Бас, сиз (фақат мана шу йўлга) эргашинг ва билмайдиган кимсаларнинг ҳавойи нафсларига эргашманг! Чунки (агар сиз уларнинг ҳавойи нафслари кўрсатган залолат йўлига юрсангиз) улар сиздан Аллоҳ томонидан бўлган бирон нарсани (азобни) қайтара олмаслар. Албатта золимлар бир-бирларига дўстдирлар. Аллоҳ эса тақводор зотларнинг дўстидир» (Жосия: 18, 19). Ҳой, Аллоҳнинг бандалари! Бу – Аллоҳнинг розилигига, Аллоҳнинг жаннатини қўлга киритишга олиб борадиган йўлдир! Унга тушинглар ва ундан айрилманглар! Аллоҳ устларингиздан раҳматларини ёғдирсин! Нафсу ҳавога эргашишдан сақланинглар! Чунки у, оғир касалликдир!  |
